Soms is het wel eens leuk om een uitstapje te maken naar andere genres, dan degene die je gewend bent. Gewoon om te kijken of je niks vets over het hoofd ziet.

Zo gezegd, zo ge-dikkie-daan. Ik zag een uiterst appetijtelijk ogend kaftje en moest gewoon even luisteren. Het ging om de nieuwe CD van Emma Bunton, Life in Mono. (UK releasedate 4 december, mondje dicht dus)

De hele CD is één grote eye opener. Nooit eerder heb ik precies begrepen waarom Kurt Cobain een shotgun tegen zn harsens hield, waarom Michael Hutchence ging knutselen met een touwtje en hoe ellendig Dennie Christian zich moest voelen nadat hij Hubba Hubba Hubba Hop voor de eerste keer ten gehore had gebracht.

Mocht ik nu een 12-jarig meisje zijn MET Penny agenda, dan zou ik het vast geweldig vinden. Dan zou ik die pure muzikale zoetigheid, Casio strijkkwartetten, 70`s ballroomsound en pseudo romantische bullshit echt keigaaf vinden. Gelukkig ben ik niet 12, geen meisje en godzijdank heb ik geen Penny agenda.

Kopen dus dat album, voordat iemand anders het doet die er WEL naar luistert.