Jarenlang heb ik gedacht dat Eels Belgen waren. Vraag me niet waarom, ik weet het niet. Gelukkig weet ik inmiddels beter. Inmiddels weet ik, dat het gaat om een setje slome, muzikaal obsessieve, wereldvreemde, melodramatische , Amerikaanse baardapen met een van de lelijkste bandsites ooit.

Gelukkig mag je een muzikanten tegenwoordig ook beoordelen op hun muzikale kwaliteiten en godallemachtig wat is dit setje baardapen dan geniaal. De frontman en enige vaste bandlid Mr. E (volgens de burgerlijke stand Marc Oliver Everett) begon zijn muzikale livecarrière zelfs in het voorprogramma van niemand minder dan Tori Amos. Soort zoekt soort zullen we maar zeggen.

Jammergenoeg is het alweer een tijdje stil rondom Mr. E. Te stil als je het mij vraagt. Zeker aangezien hij toch wel een van de grootste melodieuze helden van de afgelopen 10 jaar is en enkel geëvenaard/overtroffen wordt door Beck en de eerder genoemde Tori Amos. Dit laatste is slechts een mening, u snapt dat.

Ach, luister/kijk maar gewoon even naar een setje juweeltjes. Mis je er één of meer? Gooi ze in de comments, maar probeer de woorden Desperate Housewives te vermijden. Roadtrip en The Truman Show mogen trouwens wel. Alvast bedankt.


Eels – Novocaine For the Soul


Eels – Saturday Morning


Eels – Flyswatter


Eels – Last Stop: This Town


Eels – Susan`s House