Na al weken te azen op een gelegenheid om een topic aan Erykah Badu te wijden, klonken vanochtend de verlossende woorden. De ubersouldiva wordt vandaag 36.






Liever had ik gezien dat ze een nieuw album had of weer onder de vlag van een nieuwe tour naar Nederland kwam, maar dat zit er jammergenoeg niet in.

Erica Abi Wright is, naar verluid, de dochter van The D.O.C., een van de drijvende krachten achter NWA. Ze is de ex van André 3000 en lijkt kind aan huis te zijn bij the Roots. Klinkende namen, dunkt me.

Misschien hebben deze klinkende namen haar er wel toe gedreven om een tikkeltje te extremistisch te zijn jegens de onderdrukkers (lees: blanken). Positief punt hiervan is, dat ze door deze opvattingen en door haar natuurlijke drang naar de filosofie enorm sterke teksten weet te schrijven en dat die teksten voor buitenstaanders met deze kennis een behoorlijke diepgang behalen.

Hoe het ook zij. Badu is wat mij betreft hét icoon van de neo soul, met een begenadigde stem en een stel ferme kloten.

Erykah Badu - Bag Lady


Erykah Badu - Didn't Cha Know


Erykah Badu - Tyrone (live)