Dan toch eindelijk, de Babyshambles! Ze waren al op komen dagen in Paradiso en nu mocht ook de Effenaar zich gelukkig prijzen met een bezoekje van de Britten. Pete Doherty en zijn band hadden er in het verleden een handje van niet op te komen dagen, maar gisterenavond stonden ze dan toch écht op het podium van de Effenaar.

Het eerste voorprogramma werd verzorgd door de Shambles zelf, ongeveer 50 gelukkige fans mochten eerder de zaal betreden en kregen als verrassing een aantal nieuwe nummers van Pete en de zijnen te horen. Ondergetekende hoorde helaas niet bij één van die gelukkigen en kan dus niets zeggen over het nieuwe materiaal. Voor het officiële voorprogramma betraden de mannen van The 925's het podium. Deze band sloot totaal niet aan op de rammelrock die de Shambles later deze avond ten gehore zouden brengen. The 925's maken veilige, redelijk saaie soft-Britpop, waar ze het publiek dan ook niet mee los kregen.

Na het voorprogramma een behoorlijk lange periode van niks, want meneer Doherty heeft natuurlijk sterallures en komt zoals het een rockster betaamt vrij laat het podium op. Alle handjes van de skinnyjeans en hoeddragende fans de lucht in, klappen voor de knuffeljunk die zijn fans meerdere malen in de steek liet.( Over die hoedjes gesproken trouwens, dat wordt een hit! ) De set wordt gestart en de rammelrock kan beginnen. Zal dit dan het legendarische concert worden waar iedereen op heeft gewacht? Ik kan daar kort maar krachtig over zijn, nee! De Shambles overtuigen niet, de band speelt op routine en ik herken geen bezieling in Pete zoals ik dat zo graag bij hem zie. Op routine door de set heen jakkeren en dan toch zo veel missers op het podium. Hoort het erbij? Is het een Babyshambles-gimmick? Of zijn de mannen gewoonweg te nonchalant om een goede set af te leveren? Aan het publiek te zien maakt het ze niks uit, ze staan tenslotte vlak voor de neus van hun knuffeljunk en dat is waar de avond om draait. Op alle nummers wordt even hard gedanst en op nummers als ''Delivery'', ''You Talk'' en natuurlijk het briljante ''Fuck Forever'' wordt nog net wat harder gedanst en meegezongen. Het enthousiaste publiek is helemaal in zijn sas als Pete hen zo nu en dan lallend toespreekt en dingen als fuck en cunts lalt. De man is dronken, maar niet helemaal van de wereld en dat is aan de ene kant goed voor Pete, maar aan de andere kant niet goed voor zijn muziek.

Conclusie, Pete is op zijn best met een flinke dosis drugs in zijn aderen, levend op het randje van de afgrond, doodongelukkig, samen met zijn vriendje Carl. Gisterenavond was niks van dat alles waar en zolang daar geen verandering in komt, zal een legendarisch optreden van Pete nog lang op zich laten wachten.