Janet topt deze week de Amerikaanse Uberalbumchart Billboard met haar net verschenen en dus gloedjenieuwe album Discipline en eerlijk gezegd snap ik er geen kont van.






Niet dat dat een doorslaggevende factor is in de huidige muziekwereld of waar dan ook, maar een album dat zo slecht in elkaar is gezet als Discipline verdient wat mij betreft nog niet eens een notering. Laat staan een log op Moefz, maar als ik nu toch bezig ben...

Het album staat bol van de sexueel getinte teksten die eerlijk gezegd niet echt meer passen bij een Janet die tot voor kort nog rondliep met Oprah proporties en op zijn zachtst niet meer al te parmantig uitzag. Met dat beeld in mijn achterhoofd heeft het interlude "The Meaning" waarin Janet de definities van het woord Discipline voorleest, op zijn Kim Hollands, niet echt tot de beoogde uitwerking. Als ze daarna ook nog eens zelf aankomt met de wens gepijnigd te worden omdat ze ó zó stout is geweest, haakt Jutis echt helemaal af en dan heb ik het nog geeneens over de resterende interludes die rechtstreeks uit de 80`s lijken te komen.

Zelfs de bijdrage van de anders zo kekke Missy Elliott bij het nummer "The 1" doet me eerder naar de standby knop rijken dan dat ik ook maar op het idee kom een hengst aan mijn volumeknop te geven.

Er zijn echter wel een aantal lichtpuntjes op Discipline die ik niet helemaal onbesproken wil laten. De drie eerder op Moefz verschenen nummers van het album zijn in retrospect eigenlijk best te pruimen, mits je je in een goeie RnB toko bevindt en er gelijktijdig een (of meerdere) schaarsgeklede breezah tegen je been aan staat te rijden. Gezien die kans op dit moment niet al te groot is, denk ik dat ik mijn bonnetje maar eens ga opduiken uit het vuinis.

Discipline komt écht niet in mijn platenkast.