In de grote zaal van Paradiso was het gisteren een bijzondere avond. In plaats van een volle vloer met een live-act werd de zaal nu bevolkt met gezeten publiek dat een levensgroot scherm voor zich had. Een korte inleiding werd gegeven en het kon beginnen. De presentatie van de muziekdocumentaire Buitenwesten.



Buitenwesten gaat over de Zwols-Rotterdamse rappers en producers die een belangrijk deel uitmaken van de Nederlandse hiphop. Ik heb het natuurlijk over Kubus, Opgezwolle, Typhoon, Duvel en Jawat!. De mannen van Habbekrats hebben de muzikanten gevolgd tijdens hun tour. Individueel komt elke muzikant wel aan het woord als deze vertelt hoe het allemaal is ontstaan en wat het zoal voor ze betekent. De beats spatten van het scherm en helemaal stilzitten is er niet bij.

Het wordt interessant als het over Kubus gaat. Oorspronkelijk begon Kubus in de techno en drum 'n bass, waarin Rico van Opgezwolle zich ook wel kon vinden. Uiteindelijk heeft Kubus de tempo wat verlaagd voor Rico om erover heen te rappen. Sindsdien is die donkere en zo kenmerkende electro in de hiphop gekropen. We krijgen een demonstratie te zien van hoe de producer een beat maakt wat mooie beelden oplevert.

Ook Typhoon's aandeel mag er zijn. Indrukwekkend om te zien hoe de vrij rustige rapper zijn passie voor muziek uit. Destijds slechts 21 jaar en dan al in uitverkochte zalen door heel Nederland staan. Hij legt uit hoe hij dankbaar is dat hij hiervan deel uit mag maken. "Ik praat over de liefde van één familie met een muzikale visie", zoals hij in de track Applaus rapt. En dat is waar het om draait in de documentaire. We zien hoe alles samenkomt, samengaat en groeit.

Tegen het einde is er echter een duidelijk verschil. In het begin geven de mannen zich vol en voel je de energie en het enthousiasme die we op het scherm te zien krijgen. Bij het laatste optreden in Paradiso zie je een discussie in de kleedkamer. In een serieus gesprek verwikkeld is dat enthousiasme niet zozeer terug te zien.

Nu zijn dit slechts momentopnamen, maar dat beeld over het einde gaat in zekere zin samen met het artikel dat ik enkele weken geleden las op 3voor12. De muzikanten zijn hun eigen wegen gegaan en de sterke band is niet zoals het was. Na afloop worden in een nawoord mensen naar voren geroepen en bedankt. De Buitenwesten-artiesten worden terloops (niet bij naam) genoemd en zijn niet aanwezig. Erg jammer, maar desondanks is de film Buitenwesten een mooi document over een onmiskenbaar stukje Nederlandse muziekgeschiedenis.