Voor aanvang van het concert van EELS in het Muziekcentrum Frits Philips te Eindhoven geen voorprogramma in de vorm van een band, maar een documentaire waarin ''E'' (Mark Oliver Everett) op zoek gaat naar zijn vader. Mark's vader Hugh Everett III was een briljant Kwantummechanica-geleerde en heeft in zijn tijd een aantal belangrijke ontdekkingen gedaan betreft deze theorie. Interessant voor de liefhebber, minder interessant wanneer je een conventioneel voorprogramma verwacht en een broertje dood hebt aan Kwantummechanica.




Na ruim een uur aan documentaire loopt de zaal goed vol en worden alle stoelen na wat geschuif, gepas en gemeet binnen luttele minuten gevuld. Mr. E komt het podium op neemt zijn gitaar ter hand voor de eerste twee nummers, neemt dan plaats achter zijn piano en zet ''It's a Motherfucker'' in, wat een voorbode is voor een zwartgallige avond met ''E'' als kapitein van het schip die zijn deprimerende gedachten en ironische humor tentoon stelt. Het geluid staat hard, heel hard! Everett's rauwe stemgeluid en rafelige gitaarspel galmt dan ook heerlijk door de zaal, maar zal voor het publiek met een gevoeliger gehoor misschien net wat te hard aankomen. Na drie nummers van eenzaamheid op het podium introduceert ''E'' ''The Chet'', de multi-instrumentalist van EELS. Geen instrument blijft onberoerd door de man, gitaar, drums, piano, pedalsteel en zelfs een zingende zaag, ''The Chet'' draait er zijn hand niet voor om. Naarmate de show vordert krijgen ''E'' en ''The Chet'' er zichtbaar meer zin in, er wordt gepraat en gegrapt naar het publiek en de toeschouwers smullen ervan.

''E'' wil het even over zijn biografie hebben, maar komt tot de conclusie dat het wat snobistisch overkomt om tijdens een concert reclame te maken voor je eigen biografie, dus trommelt hij ''The Chet'' op om even een stukje voor te lezen uit ''E's'' biografie. Tot tweemaal toe draagt ''The Chet'' hilarische frases uit Everett's bio voor. De laaste voordracht doelt op de periode wanneer ''Beautifull Freak'' is uitgebracht en is dan ook een handig bruggetje van de mannen om nummers afkomstig van dat album te spelen. Vuurwerk van twee musici met minimaal zes instrumenten is het gevolg! Een instrumentale stoelendans! Nummers als ''My Beloved Monster'', ''Mental'' en natuurlijk ''Novocaine For The Soul'' worden briljant uitgevoerd door de mannen, maar het hoogtepunt van de avond is ''Flyswatter'' waarin ''E'' en ''The Chet'' een letterlijke instumentale stoelendans houden. Maarliefst twee keer wisselen de mannen van drumstel en piano zonder één stilte te laten vallen of één noot te missen, briljant!

En zo valt het hele concert ook in één woord te beschrijven, briljant!