Een volgepakte kleine zaal van de Effenaar dankzij één hitje ( Let's Dance To Joy Division ). Het drietal uit Liverpool moet daarom flink aan de bak, zieltjes hebben ze al gewonnen met dat hitje, maar vanavond is het de avond om die zieltjes te overtuigen dat de band geen ''one hit wonder'' is. Matthew ''Murph'' Murphy( zang, gitaar ) en Tord Øverland-Knudsen( bas, achtergrondzang ) zijn podiumbeesten en hebben er zichtbaar zin in. Vanaf het begin tot het einde van het optreden hebben de mannen een lach op hun gezicht en springen en rennen ze vrolijk in de rondte op het podium.



De lach en energie van de mannen werkt aanstekelijk, want het publiek danst, springt en zingt namelijk even vrolijk mee. Met nummers als, ''Lost In The Post'', ''Party In The Forest ( Where Is Laura )'', ''Kill The Director'', kan je dat ook niemand kwalijk nemen. Stuk voor stuk zijn het meezingers, waar je ook nog eens automatisch op mee gaat bewegen. Vooraan bij het podium is het publiek uitzinnig, maar zelfs achter in de zaal gaat het publiek lekker los. Matthew schuwt een onderonsje met het publiek niet en neemt daarom even de tijd om Cherub de bandmascotte voor te stellen. Uiteraard is de mascotte een Wombat, maar helaas heeft Cherub tijdens de tour in Australie een blessure opgelopen, hij heeft namelijk zijn kont verbrand. Of het nou een onnozel verhaal over je geblesseerde Wombat-mascotte is, of een opzwepend gebaar richting de zaal, het publiek vindt alles wat Matthew doet prima en slikt het als zoete koek. Ook het zo nu en dan iets te overheersende licht voor een kleine intieme zaal wordt door de meningte op de koop toegenomen.

De podiumbeesten gaan onverstoord door en de lach op Tord zijn gezicht wordt groter en groter. De mannen weten niet van ophouden en trakteren de toeschouwers op meer en meer springerige post-punk. Natuurlijk raak je als band op een gegeven moment door je materiaal heen, maar voor de heren uit Liverpool maakt dat niks uit want ze laten gewoon drie meiden het podium op komen om ''Pieter Post'' te zingen. Samen met Tord ( en zijn lach ) vinden de meiden het natuurlijk geweldig en voor het publiek is het ook een aangename verassing om de drie giegelbekjes een beetje verlegen ''Pieter Post'' te horen zingen. Het Liverpoolse drietal is nog niet helemaal klaar, want natuurlijk hebben ze de eerder genoemde hit nog. ''Lets Dance To Joy Division'' wordt ingezet en het inmiddels behoorlijk uitzinnige publiek zet nog een tandje bij en gaat nu helemaal uit hun dak, er wordt nog net wat harder gedanst gezongen gesprongen en zelfs op schouders geklommen. Een kolkende massa mensen wordt na de hit voldaan achter gelaten, maar The Wombats zouden The Wombats niet zijn om nog even ten tonele te verschijnen voor een toegift. Matthew, Tord en Dan spelen hun nieuwe aanstekelijke single ''Backfire At The Disco'' en nog één keer wordt er helemaal los gegaan voor de Britten en hun mascotte.

The wombats hebben een kei van een show geleverd, veel energie van jongen honden die zeker nog een grote toekomst tegemoed gaan. Dit is namelijk geen ''one hit wonder'', maar een band die in het clubcircuit vele zalen zal gaan vullen.