Het heeft even geduurd, maar gisteren was Portishead eindelijk weer in Nederland. Een verslag van een bijzondere avond.







Bij aankomst bij de bierhal viel de drukte ons mee, al viel dit een beetje tegen toen we onze jassen op moesten hangen en we muntjes moesten halen. We konden niet wachten om naar binnen te gaan en ons plekje te veroveren. Helaas, het voorprogramma gemist, maar daar kwamen we allerminst voor natuurlijk. Vlak voor het midden van de Black Box aan de rechterkant hadden we ons plekje gevonden. Iets na negenen ging het licht uit en de spot aan. Tegenstrijdig met het luid gejuich wordt de track Silence in gezet. Drie vierkante projecties in een rij brengen ons visueel geweld. Zo zien we close-ups van de drummer. Een impressie van iemand die alles vastgelegd heeft.

Portishead - Silence (Live in HMH)



Het is begonnen. Hunter is het tweede nummer dat ze spelen van Third. Dan gaan we terug in de tijd en volgt de track Mysterons. Hoewel ook de nieuwe nummers zeker gewaardeerd werden was dit duidelijk waar het publiek op zat te wachten, de Portishead van vroeger. Veel nieuwe nummers wisselden ze af met klassiekers als Numb, Sour Times, Glory Box.

Van Wandering Stars speelde de band een prachtig uitgeklede versie. Slechts drie muzikanten zagen we bezig op het podium en dit was adembenemend. Een prima moment om de nieuwe en stampende single Machine Gun te laten volgen. Met Cowboys, waarin een goede beat te horen is, sluiten ze het eerste deel van de set af. Hmm, twee nummers wilde ik nog horen: Roads en We Carry On. De toegift begon met Threads, ook afkomstig van Third. Toen kwam het, het o zo mooie, breekbare en emotioneel beladen Roads. Wat een prachtig nummer is dat toch. Portishead besluit de avond inderdaad met We Carry On en ik was tevreden.

Toch was het een vreemd gevoel na het optreden. Het punt is namelijk dat Portishead erg intieme, persoonlijke en vrij emotionele muziek maakt. Meer dan eens betrapte ik mezelf erop kippenvel te krijgen als er weer een oude track werd ingezet. Helemaal goed en de band stond ook super te spelen. Echter was er dat dwars gevoel. Misschien was het de zaal (sup is geen fan van HMH), misschien wel het tijdselement dat overbrugd werd (omdat ik associaties heb met hun oude muziek), misschien was het de nieuwe cd. Ach, zo zie je maar weer dat muziekbeleving persoonlijk is. Portishead was er en deed wat ze moest doen. Dat is wat telt.

Na afloop de Roseland Live in NY-dvd gehaald. Met het daarvan o zo mooie Roads laat ik jullie achter. Dames en heren, Portishead.

Portishead - Roads (Live in Roseland NY)