Concertverslag: Jamie Lidell
2008-05-07 20:02 | sup | 1 reactie
Voor een avond waande ik me gisteren een klein beetje in de jaren '70. Jamie Lidell bracht met vijf man sterk rauwe en ongepolijste funk en soul ten gehore, met een snufje electro.






De Engelsman heeft een drummer, een bassist, een zeer coole toetsenist (inclusief afro) en een übercoole saxofonist bij zich. The sax-machine, zoals de zanger hem noemde, heeft een wit gewaad aan en ziet eruit alsof hij zo uit Jesus Christ Superstar komt lopen. Wat de saxofonist übercool maakt? Hij bespeelt er gewoon twee tegelijk! (En heeft één of ander electro-blokfluit met stemvervormer.)

Net als zijn nieuwste plaat opent Lidell het concert met de track Another Day. Wat een fijn nummer is dat toch. Meteen valt op dat het toch niet helemaal hetzelfde klinkt als op de schijf. Dat kan als artiest tegen je werken, maar ook voor. Algauw zou blijken dat het vanavond in z'n voordeel zou werken. Het ijs was gebroken en daarna volgde meteen Green Light, waarmee twee van m'n favorieten al meteen gespeeld waren. Het was tijd voor iets meer pit en met Out Of My System en Figured Me Out bleef dat dan ook niet uit. Vooral met de laatste track maakte Lidell het spannend, omdat hij zich aan het einde wendde tot de elektronische apparatuur. De rest van de band liet hem aan het werk. De tijd van Muddling Gear leek in 'm naar boven te komen, want algauw stond hij in z'n eentje zijn eigen nummers live te remixen. Afgelopen maand deed hij ongeveer hetzelfde op Motel Mozaïque in Rotterdam.

Jamie Lidell op Motel Mozaïque



Een beetje vreemd, maar wel lekker. Na twee nummers liet hij het mixen weer even voor wat het was en bracht hij overige tracks van Jim. Op Hurricane en Rope Of Sand na heeft hij alle nummers gespeeld. In de encore brengt hij Game For Fools en All I Wanna Do. Hij eindigt met een gehaaste versie van Multiply, een beetje jammer, maar ik kan me ergens wel voorstellen dat hij dat nummer net iets te vaak heeft gespeeld. Toch ben ik over het geheel meer dan tevreden. Het klinkt allemaal wat anders dan op de plaat, maar als je daar vantevoren een beetje op ingesteld bent, dan is het een heerlijke muziekervaring. De man brengt rauwe en ongepolijste funk en soul zoals het hoort en toont met z'n electronica aan meer in huis te hebben dan je denkt.

Gebruikte Tags: , , ,

Delen |



Geeuw van de eeuw

08-05-’08 18:49 | neus

(optioneel veld)
(optioneel veld)
Soms ben je echt soms ben je het niet, vul maar gewoon oranje in
Persoonlijke info onthouden?
Kleine lettertjes: Alle HTML-tags behalve <b> en <i> zullen uit je reactie worden verwijderd. Je maakt links door gewoon een URL of e-mailadres in te typen.