“Unlike my own concerts, this is supposed to be a fun evening. So put away your razorblades." Tom McRae heeft namelijk een groep bevriende singer-songwriters meegenomen voor de Hotel Cafe Tour, een rondreizend gezelschap muzikanten dat gisteravond Tivoli Utrecht aandeed.



Omdat de naam van Tom McRae het meest prominent prijkt op de affiches, zal het grootste gedeelte van de niet uitverkochte zaal aan de Utrechtse Oudegracht voor de zwaarmoedige maar sympathieke Brit gekomen zijn. Hij start zelf met For The Restless, maar geeft al aan dat hij als host een paar van zijn goede vrienden zal voorstellen, die elkaar om de twee nummers afwisselen en ondertussen elkaar ook komen ondersteunen. Zo kan het dus dat Tom McRae als achtergrondzanger dienst doet bij Catherine Feeny of dat het gehele gezelschap meezingt bij een acoustisch optreden midden in de zaal.

De eerste in het rijtje is Greg Laswell, die in de zwaarmoedigheid van zijn liedjes Tom McRae het meest naar de kroon steekt. Achter de piano brengt hij twee uitstekende nummers van zijn onlangs verschenen EP How The Day Sounds.

Next up: Jim Bianco. Een guitige op-en-top Amerikaan die nog het meest wegheeft van de voorman van The Bloodhound Gang. Hij mixt het singer-songwriteren met wat Country en Americana en toont zich met zijn tong uit zijn mond de grootste lolbroek van het gezelschap. Het is zo’n man waar je maar niet vanaf komt als hij op een feestje dronken tegen je aan staat te lallen, maar in deze setting is hij erg goed te verteren.

De enige vrouwelijke artiest vanavond is Catherine Feeny, een schattig meisje dat doet denken aan Feist of Hello Saferide (helemaal met songtitels als He’s Like You, Only Better). Haar debuutalbum Hurricane Glass kwam vorig jaar uit. De frisse wind die ze met haar mooie vrouwenstem door Tivoli doet waaien is welkom, maar de kwaliteit van haar nummers steekt er zo op het eerste gehoor niet boven uit.

De meeste mensen kennen Cary Brothers van het liedje Blue Eyes, dat gebruikt werd in de prachtige film Garden State. Zijn sound klinkt voller en grootser dan bij zijn collega’s, iets dat goed past bij zijn stem, die zowel zacht aaiend als hoog uithalend goed tot zijn recht komt.

De laatste is Brian Wright, die zijn collega’s dan al op verschillende instrumenten heeft bijgestaan. Wright zelf is een langharige Texaan met onderhoudende liedjes die nog best kunnen rocken, juist gevoelig zijn of waarbij de zaal mee moet fluiten.

Tom McRae is tussendoor veelvuldig te zien geweest bij de anderen, maar treed nu weer even naar voren als hoofdartiest. Iedereen komt hem bijstaan op End Of The World News (Dose Me Up), meteen het best uitgevoerde nummer tot dan toe. En dan zijn we nog maar op de helft.

In dezelfde volgorde komt iedereen nog een keer terug. Greg Laswell overtuigt wederom met mooie liedjes, Jim Bianco komt met de hele groep het publiek in voor een acoustisch nummer waarbij iedereen mee moet zingen, Catherine Feeny en Brian Wright zingen een duet en Cary Brothers doet zijn onvermijdelijke Blue Eyes. De show wordt afgesloten met een groepsoptreden van Tom McRae’s Silent Boulevard.

Eminem wilde ooit, toen hij zelf al lang en breed binnen was, bij wijze van vriendendienst zijn homies ook het sterrenschap cadeau doen. Tom McRae doet iets soortgelijks, met het verschil dat McRae lang niet zo beroemd is als Eminem en zijn vrienden lang niet zo dik, sloom en talentloos als D12. Er wordt hier een talentvol blik singer-songwriters opengetrokken met stuk voor stuk goede liedjes en genoeg onderscheidend vermogen om op eigen benen te kunnen staan. Dat ze daarnaast allen de persoonlijkheid hebben om een publiek in te pakken met grapjes en onderling dollen, zorgde voor een entertainende avond.

De Hotel Cafe Tour staat dinsdag in Paradiso Amsterdam. Er zijn nog kaarten verkrijgbaar.