En wat komt er meestal na dag één? Jottem! Dag twee! Lees gerust verder, want dag twee was het hoogtepunt tot toen toe. En oh ja, lap tekst alert!







Laat me jullie in eerste instantie vertellen dat katers nooit grappig zijn. Wat ook niet grappig is, is wakker worden door de herrie van de buren die ongeveer 36 keer achter elkaar Bertje Kaempfert met Afrikaan Beat door hun speakers lieten boemen. Oftewel sorry buren, Jutis was in de Eftelingmood en kon eerlijk gezegd niet anders.



Na Bertje K en een aantal pilskes kon Pinkpop dag 2 beginnen, zwalkend door de ingang (wachttijd ongeveer 30 minuten) was het eindelijk tijd voor festival band nummer drie die ik actief meemaakte: KT Tunstall. Eerlijk gezegd zette ze een strakke set neer. Een strakke set voor een popwijfie. Echt mainstage material was het, maar ach als de Suger Babes mainstage mogen, waarom deze Schotse Singer/Songwriter niet? Heerlijke grasligmuziek dunkt me, niet meer dan dat.

Na KT begon de lucht zich redelijk te bedonkeren, alsof het noodweer van dag een zich weer van zijn beste kant liet zien. Snel doorsjeezen naar de voormalige 3FM tent was dus de meest logische optie op dat moment. Een optie die nogal wat voeten in de aarde had, aangezien de tent in eerste instantie gevuld was met "fans" van Amy McDonald, wederom een popwijfie, maar dan eentje die zowel aan de top stond van de single-, als de albumhitlijsten op dat moment. Tien minuten later was dezelfde tent gevuld met haters (schouder tegen schouder, zonder enig besef van ademruimte), haters van neerslag. Dat Amy door de infrastructurele staat van Parkstad op dat moment nog 45 minuten op zich liet wachten was misschien wel zo slim. Zeker aangezien dit betekende dat The Editors (een band die zonder twijfel muzikaal gezien met kop en schouders boven Amy McDonald uitsteekt) nog steeds goed bereikbaar waren op ring nummertje 2.

Het nu al vervelende: "Wil iedereen die het niet gezellig vindt nu stil zijn" kwam weer ten gehore en The Editors begonnen met The End Has An Beginning. Gevolgd door alles wat The Editors in hun korte bestaan wél mainstage material maakte. Alhoewel ik eerlijk gezegd niet het geduld had om het einde van deze band af te wachten. Waarom? Nou eigenlijk maar op één reden: Justice maakte zich rond die tijd op om zich voor het eerst toonbaar te maken aan het Limburgse publiek. En laten we eerlijk zijn. als je de keuze hebt tussen een reeds grijsgedraaide Indieband en een van Europas finest danceacts, dan is de keuze snel gemaakt.

Ruim een kwartier voor aanvang stond Jutis met zijn vrouwelijke assistentie heerlijk vooraan, om wat mij betreft het hoogtepunt van deze dag tegemoet te zien. De opvolgers van Daft Punk, opvolgers die enkel gebruik maken van twee stetjes draaitafels. Opvolgers die met die draaitafels zo ontzettend tekeer kunnen gaan. Opvolgers die van een broeierige tent waarin iedereen een droge bek had, maar niemand naar de tap wilde lopen om maar geen minuut van Justice te missen, één groot feest kunnen maken. En GVD feest was het. Ook al kwamen de heren bourgondiërs minimaal 20 minuten te laat. Het wachten werd meer dan goed gemaakt door de keiharde beats die eigenlijk meteen begonnen. Een dik uur lang knallen, een dik uur lang kijken of er geen kisten tegen je nek crowdsurften, een dik uur lang dorst en vermoeidheid negeren.

Onlangs was er in een van de vele gratis tabloids die in het openbaar vervoer te verkrijgen zijn een review te lezen over dit optreden. Volgens de schrijver verrekte het tijdens dit optreden van de meiskes, meiskes van een penny-agenda hebbende leeftijd. Laat ik een ding rechtzetten, ook al was mijn belachelijk grote zonnebril aan beide zijden beslagen zodat ik op een gegeven moment nog maar 15 cm ver kon kijken, maar deze meiskes heb ik nergens kunnen bekennen. Justice bemde van alle kanten keihard. En ja, op dat moment waren we allen opeens Friends.

Het heerlijke van dit soort momenten is dat iedereen om je heen op je let. Mocht je even onwel worden, mocht je even je veters moeten strikken (had ze dan ook in je schoenen gestopt nerd), mocht je op je bakkes vallen na het crowdsurfen, dan gaat de pit opeens open. Sta je daarna weer stabiel en kun je weer vooruit, gaat alles weer door alsof er niks gebeurd is.

Na Justice was het tijd voor een periode van welverdiende rust. Immers, het was tijd voor Kaiser Chiefs. Een optreden waar eigenlijk maar één ding memorabel van was. Ricky Wilson klom opeens uit het niks de steigers in met de woorden "Well this isn`t sensible". En gelijk had hij. Ook al was het geen Eddie Vedder camera-arm actie.

Kutgenoeg heb ik het gehele optreden van Groove Armada volkomen naast me neergelegd. Misschien wel hét optreden van Pinkpop 2008 waarin special effects de boventoon voerden. Lazers, lichteffecten en gonzende bassen maakten ook van dit optreden een gedenkwaardige, maar dit was voor Jutis jammergenoeg enkel te aanschouwen vanaf de trappen. Jammer.

Afsluiter van deze memorabele zaterdag waren Foo Fighters. Dave Grohl, misschien wel de grootste gitaar-, drumgod van deze pinkpop, die meer dan 100% van zich geeft is altijd de moeite waard. Stemproblemen? Niks van gehoord!

En daarna? Hop naar de dancehall op camping A. ook al liep rond deze tijd Harold and Kumar in de autobios. Er was nog bier over in onze partytent en god behoede dat die niet op zou gaan.

De enige domper die avond was hoogstwaarschijnlijk dat Jutis, na de sluiting van de dancehall, de net even iets te dikke kalende beveiligingsmeneer een kusje op zijn scalp gaf. De dikke kalende beveiligingsmeneer kon er hartelijk om lachen. Mooi, want voor rancune is er op zo`n moment natuurlijk geen plek!