Na 54 uur drugs en rock `n roll doorstaan te hebben, is het jammergenoeg weer tijd voor de derde en laatste dag van het Landgraafse avontuur. Dagelijks stipt om half 10 `s ochtends lijkt camping A te ontwaken van zijn kater, als of er bij de ingang een aparte wekker is uitgedeeld die ondergetekende niet heeft ontvangen.



Met een kloppend hoofd, een Marlboro (bij gebrek aan beter) bek en meerdere blauwe plekken steekt jutis zijn hoofd voor het eerst uit de tent en de zondag tegemoet. Voor het eerst in Pinkpops 39 jarig bestaan is zondag de laatste dag van het drieluik. Onder andere staan The Wombats, The Hives, QOTSA, Roisin Murphy, en Rage op het programma.

Voordat het zover is, zal er eerst weer eens gepind en gegeten moeten worden en dat met geen bon op zak. Eerst die maar eens halen. Klinkt alsof het niet meer dan 20 minuutjes in beslag mag nemen, maar dit jaar lijken de rijen voor zo`n beetje alles een tijdverslindend avontuur an sich. Trek gerust 15 tot 20 minuten uit per actie. Normaal gesproken zou dit gewoonweg onacceptabel zijn, maar aangezien eenieder wurm geslagen lijkt door de vorige twee dagen, is van irritatie bijna geen sprake.

Hoe dan ook, eindelijk aangekomen op het terrein bleken The Wombats reeds bezig met hun optreden. Eerlijk gezegd een optreden dat me werkelijk positief verraste. Het band ging los en met hen het gehele publiek, dat zich enkel vocaal liet horen tijdens Let`s Dance To Joydivision. Het zij ze vergeven. Al met al een lekkere opener en een smaakmaker voor things to come.

Vol goede moed en een flinke dosis scepsis was Gavin DeGraw halte nummer twee deze dag. Hoewel zijn muziek, op zijn zachtst gezegd, niet geheel in mijn straatje past, misschien zelfs geheel niet, was het wel een optreden dat stond als een huis. Gavin was een van de weinige artiesten die zich ook daadwerkelijk tussen het publiek waagde (omringd door een legertje vrolijke vrienden met een V op hun borst en netjes tussen de hekken), hetgeen ervoor zorgde dat menig br33zah in katzwijm het optreden vroegtijdig moest verlaten. Meer ligplek voor Jutis. Ligplek voor de komende anderhalf tot twee uur.

Hoewel Kate Nash wat mij betreft het beste popalbum van 2007 op haar naam heeft geschreven, ben ik niet naar Pinkpop gekomen voor dergelijke huppelpop. Ook Racoon is me expres volledig ontgaan. Racoon maakt aardige muziek, alleen hun optredens gaan helemaal nergens over. Anderhalf uur kijken naar een dood vogeltje in de hoop dat het nog een stuiptrekking vertoont, heeft wat dat betreft de voorkeur.

Lui gelegen, aangeschoten en gemarineerd in factor 30 werd het eindelijk weer tijd voor actie. Hoewel Jutis eigenlijk zoveel mogelijk nieuwe acts in zich opneemt op een dergelijk festival, is er voor The Hives altijd plek voor een uitzondering. Arrogante malloten in een "pekske" die zonder veel moeite het minimaal 20.000 koppen tellende publiek heerlijk kunnen opzwepen met hun energieke gitaarspel. De bus was wederom in geen tijd gevonden en daarmee ook de eerste pit. Van een echte mosh pit was geen sprake, eerder een paar fanatiek hupsende mensen, hetgeen sfeertechnisch echter totaal niet uitmaakt. Tick Tick Tick Boom, Walk Idiot Walk, Hate To Say I Told You So. Drie nummers die inmiddels te vaak grijs zijn gedraaid, maar wel drie nummers die fantastisch kloppen bij dit setje Zweedse ego`s.

Alanis en Saybia mochten daarna hun kunsten vertonen op respectievelijk Mainstage en GM Next Stage (tent). Als iemand ze gezien heeft dan laat gerust je mening achter, ik heb ze voor lief gelaten. Qotsa, Roisin en Rage hadden zonder twijfel op dat moment voorrang.

Van rust was er op dat moment echter niet al te veel sprake. Meteen nadat Alanis haar Jagged Little Pill levenloos reroutineerd bracht, ging de eerste rang weer open voor de hardere jonges die al duwend en trekkend een plek moesten bemachtigen om QOTSA van een zo kort mogelijke afstand te negeren. Zo dicht mogelijk bij je helden staan, is sinds Ben hur al een rage, maar zo dichtbij gaan staan en dan gewoon niet naar een optreden kijken aangezien de pit leuker blijkt, is iets dat mij een tikkeltje ontgaat. Zeker gezien dit Queens optreden de analen in zal gaan als een van de dikste dingen ooit vertoont. Voor objectiviteit is er namelijk geen plek. Aanschouw Burn The Witch, No One Knows en Sick, Sick, Sick.

Na dit overweldigend gitaargeweld, was Roisin Murphy eerlijk gezegd een anticlimax. Ik had me verheugd op 653 verschillende outfits, 936 rare danspasjes en op eindelijk weer iets te drinken. Afgezien van dat laatste viel het zoals gezegd tegen. Het bleken slechts 4 of 5 outfits te zijn en een evenzogroot aantal Roisin-moves. Roisin staat wat mij betreft nog steeds op een redelijk voetstuk. De diva kan vrij weinig fout doen en zette ook een aardig optreden neer. Maarja, Roisin is geen Moloko.

Niet veel later stond Amnasty International op het hoofdpodium iets te doen. Iets met vier man gekleed in oranje overalls en zwarte zakken over hun hoofd. Zal vast een modestatement zijn. Maar wacht even...
Amnesty speelt Bombtrack! Nooit eerder heb ik publiek zo tekeer horen gaan als tijdens dit moment. Ik ga er ook niet meer woorden aan vuil maken. Rage was legendarisch, niets minder dan dat! Metallica en Foo Fighters, eet je hart uit! Godverdomme JA!