My Brightest Diamond heb ik live leren kennen. Tijdens een avond in Paradiso waarbij zo'n vijf bandjes acte de presence gaven speelde ook Shara Worden, beter bekend als My Brightest Diamond. Aan het begin van dit weekend verzorgde de dame een exclusief optreden voor 3voor12.



Niet bekend met My Brightest Diamond? Nou, even een kek introfilmpje dan. Wie kan er beter over My Brightest Diamond vertellen dan het helderste diamantje zelf, Shara Worden?

"If you love PJ Harvey just as much as Pierre Boulez, then e-mail me back."

Samen met slechts een drummer en een bassist verschijnt ze op het podium. Opeens valt me op hoe klein de dame is en ergens oogt dat best schattig. Niets is minder waar, want hoe klein ze dan ook is, haar muziek is groots. Schattig is het ook niet bepaald te noemen. Het is eerder donker, sprookjesachtig en een tikkeltje weemoedig. Er hangt echter zeker geen bedroefde sfeer. Nee, voor de kenners is het genieten om deze unieke artiest te zien.

Shara Worden zingt en speelt..


..en het komt uit haar tenen.


Haar manier van zingen is wat Shara zo uniek maakt. Ze is duidelijk geïnspireerd, zoals ze in het introfilmpje zei, door Edith Piaf en Jeff Buckley. De dame gebruikt klassiek-getinte vocalen op een speelse wijze met een gevoel voor timing. In combinatie met de donkere rockmuziek is dat in het begin misschien wat onwennig, maar het is o zo mooi. My Brightest Diamond kan het allemaal, van kleine speelse liedjes als Apples naar het melodieuze en sprookjesachtige Dragonfly tot aan het straightforward rockende Freak Out. Kijk hieronder naar Apples, wat ergens doet denken aan CocoRosie. Mooi om die kalme gezichtsuitdrukkingen te zien terwijl ze die lastige zanglijnen brengt. Waarschuwinkje vooraf: ze overweldigt meteen met hoge noten.

Apples, live in De Smet, inclusief triangel.

In De Smet liet ze het zien en horen. Omdat het een intieme setting was, kwam de zangeres wat schuw over in het begin. Geleidelijk aan kwam ze los en had ze een betere interactie met het publiek. Ze vertelde hoe haar gitaren last hadden van jetlag, terwijl ze de snaren aan het stemmen was. Ze speelde met vooraf ingestelde muziekjes en deuntjes en bracht dit zelfs visueel weer. Tijdens een uitgebreide versie van Disappear, waarbij de drummer en bassist duidelijk lieten zien wat ze in huis hadden, kwam er zelfs een klein dansje uit. Het geheel was kortom top en ze krijgt van mij dan ook een dikke pluim.

The Jet Lag Guitars


Zo'n optreden en 4-1 op Frankrijk. Wat wil je nog meer in één weekend?