38 minuten. Zolang duurt haar debuutplaat Rockferry. 38 minuten waarmee ze haar plek heeft geclaimd in de muziekwereld. Een nieuwe Dusty Springfield wordt ze genoemd. Gisteren had ze de uitverkochte grote zaal van Paradiso voor haar alleen. Ik was meer dan benieuwd of ze de verwachtingen waar kon maken.



Voordat we de grote zaal betraden dronken we in de kelder nog even een biertje. We liepen een vriendin die daar werkt tegen het lijf en ze wist ons te vertellen dat de soundcheck prima klonk. Mooi. Wij naar boven en de zaal was een kwartier voor aanvang tot de helft gevuld. Braaf sloten we aan en binnen twintig minuten was het duidelijk dat het uitverkocht was. Inmiddels waren twee dames van bovengemiddelde leeftijd en lengte voor ons gaan staan. Goed, de wachtmuziek ging uit en Duffy verscheen op het podium.

Ze opende met Syrup & Honey, een prachtnummer waarin haar vocalen heel goed tot hun recht komen. Voor m'n gevoel was het a capella, maar de bescheiden gitaarbegeleiding mag niet vergeten worden. Nu het ijs gebroken was, gooide ze meteen Rockferry op. De eerste track waarmee ze echt een groter publiek bereikte. Bijna iedere track van haar plaat heeft ze gedaan, met Warwick Avenue en Mercy natuurlijk als toppers. Het klonk allemaal zeer goed, netjes en gedegen, maar dit was in mijn ogen ook meteen haar zwakte (zoals later zal blijken). De afwijkende tracks waren Please Stay van Burt Bacharach, de b-side Breaking My Own Heart en Tomorrow van haar EP.

Duffy - Please Stay (live)

De beelden hierboven zijn niet gemaakt in Paradiso, maar ik kan je vertellen, het voorwoord en de uitvoering zijn bijna exact hetzelfde. Ze kwam en deed wat ze moest doen, maar het klonk bijna allemaal net als op de cd. Geen ruimte voor verrassingen of wat dan ook. Alles leek vantevoren uitgestippeld. Wat mij betreft mocht het allemaal wat boeiender gebracht worden en dan bedoel ik niet (nog) een keertje met je microfoon zwaaien. Nee, ik mis de muzikale spanning en afwisseling. Naast Mercy lijkt het allemaal wat voort te kabbelen. De encore opent ze met Oh Boy, de track waarmee ze ontdekt werd, en deze klinkt wel weer prima. Echter was het toen al te laat. Waarom geen Ready For The Floor of een andersoortige cover? Ondanks dit alles ben ik wel blij dat ik Duffy nog in Paradiso heb mogen zien. Haar stem is ongelooflijk en te groot voor de zaal, maar dat het ook te groot is voor haar eigen muziek had ik live niet verwacht. Ik ben dan ook erg benieuwd waar Duffy heengaat met haar muziek. Ze moet uitkijken dat ze niet verwordt tot slechts een Skyradio-artieste. Met zo'n stem zou dat zonde zijn.