Precies een week geleden ging in de Flevopolder een uiterst geslaagde editie van Lowlands van start. De Moefz-crew zet op een rijtje welke acts het gezien heeft en bovendien de moeite waard zijn om iets guitigs over te vertellen.





Henry Rollins Lennon
Henry Rollins, de man die altijd wel wat te zeuren, zeiken of schelden heeft. Echter, op Lowlands heeft de man vooral dingen te vertellen die iedereen al weet. Blablabla Amerika, blablabla oorlog, blablabla homo's, blablabla Irak etc. etc.. Het lijkt er verdacht veel op dat de man verschillende oude kranten voorleest. Natuurlijk zijn het belangrijke zaken en natuurlijk luisteren veel mensen naar de man die ''wat te zeggen heeft'', maar een waardig opener voor Lowlands 2008 is Henry niet. De oude Henry is soft geworden. De jonge, boze, Black Flag Henry had misschien iets te zeggen. Nu is Henry, just an old grey newspaper reading guy!

The National Brainy
Met het in 2007 uitgebrachte album Boxer kon The National dan eindelijk ruiken aan de geur van succes. Ontvangen met lovende kritieken van de pers en omarmd door de muziekliefhebbers weet de band de aandacht te trekken door hun ijzersterke composities en prachtige, weemoedige teksten. Gevolg: optreden na optreden waarbij eenieder nieuwsgierig is naar het wel of niet inlossen van de verwachting die het album heeft geschept. Ook Nederland moet er aan geloven en na Paradiso is het nu de beurt aan een groter podium namelijk dat van Lowlands. Op een vrijdagmiddag om 16.00 uur in de Grolschtent mocht ik me dan eindelijk verheugen op The National. Bepakt, bezweet maar vooral nieuwsgierig wordt er al snel een plek vooraan bemachtigd. Stipt op tijd komen de heren van the National op het podium. Naast de vaste band zien we ook twee leden klaarstaan die zich mogen bezighouden met de blaasinstrumenten. De zanger lijkt verrast door de grote opkomst en met een ongemakkelijk glimlachje naar het publiek wordt het eerste nummer ingezet: Start a War.

De toon is gezet. In de komende minuten is er wederom een rol weggelegd voor de zanger. Hij lijkt zich soms geen raad te weten met het podium en dit uit zich in ongemakkelijke nerveuze looppatroontjes. Totaal in zichzelf gekeerd. Kenmerkend voor het optreden is de drummer. Met verfijnde strakke slagen houdt hij controle over het geluid van de band en bepaalt het ritme. In het verdere verloop horen we nummers van Boxer maar ook Secret Meeting en City Middle komen voorbij. In de finale gaat zanger Matt Berninger eindelijk los; gewapend met zijn microfoon, stormt hij het publiek in en laat zich gaan. Een gebaar dat misschien wel veel eerder had moeten komen.

(Pieter bedankt voor de foto)


The Ting Tings Brainy
Een andere act op deze vrijdag zijn The Ting Tings. Een optreden om naar uit te kijken want kunnen ze omgaan met de hype die ze hebben veroorzaakt met hun debuutalbum We Started Nothing. De sound van de band, die bestaat uit een mannelijke en vrouwelijke helft, laat zich het best omschrijven als een catchy mix van indie, pop, punk en dance. De vrijdagavond mogen The Ting Tings hun visitekaart afleveren op lowlands en bij binnenkomst van de India blijkt deze stampvol te zitten. De opening is wat lauwtjes maar als ze eenmaal Great DJ spelen gaat de tent helemaal los. De nummers worden meegezongen uit volle borst en een hype is zojuist een bevestiging geworden. The Ting Tings ontpoppen zich tot slimme performers want hoewel er 100 procent wordt gegeven blijkt ook vaak dat vooral de zangeres niet goed bij stem is. Met regelmaat moet ze het onderste uit de kan halen en dat lukt maar gedeeltelijk. Daarentegen wordt een overtuigende show neergezet want ze weten met hun sound en aanstekelijk enthousiasme de tent te bespelen en doen waar ze goed in zijn. Als slotakkoord wordt That’s Not My Name ingezet en daarmee hebben ze het beste tot het laatst bewaard.

The Ting Tings - That's Not My Name Lowlands 2008


Amy McDonald Vidrar
Bijna alles van haar succesalbum This Is The Life passeert de revue in een weinig verheffende show. Gelukkig kunnen haar liedjes prima op eigen benen staan en zodoende blijft de mooie brunette toch boeien, mede door wat nieuw materiaal. Opvallend is wel dat mevrouw McDonald soms een wat lagere stem probeert op te zetten, alsof ze de nummers wat mannelijker wil zingen. Haar geringe repertoire dwingt haar tot wat covers, en met de keuze voor When You Were Young (The Killers) en Dancing In The Dark (Bruce Springsteen) komt ze verrassend goed weg.

Amy McDonald - This Is The Life op Lowlands 2008


The Kooks Vidrar
Eigenlijk hebben de jonge honden van dit snel groot geworden bandje de afgelopen jaren teveel op de Nederlandse en Belgische festivals gestaan. Toch staat er weer een groot aantal mensen in de Alphatent te wachten op hits als Naive, She Moves In Her Own Way en Shine On. Dat weten de mannen, dus schotelen ze Lowlands eerst wat albumtracks van laatstgeboren album Konk voor en het komt daardoor allemaal wat moeizaam op gang. Tegen het einde krijgt het publiek er toch nog zin in, maar het is allemaal teveel 'been there, done that'.

The Flaming Lips Vidrar
Dat het allemaal erg feestelijk en vreemd zou worden bij deze Amerikaanse psychedelisten, was vooraf al voorspeld. En zo geschiedde: de frontman klimt in een immense ballon en loopt over het publiek heen waarna talloze ballonnen, al dan niet gevuld met confetti, over de menigte losgelaten worden. Aan de zijkanten van het podium staat een stel Teletubbies te dansen. Logisch gevolg is dat de muziek wat ondergesneeuwd raakt. Gaandeweg krijgen we wat meer muziek en minder uiterlijk vertoon en komen de Flaming Lips ook muzikaal boven drijven. We kunnen zelfs even meezingen met Yoshimi Battles The Pink Robots. Toch is dit meer een belevenis dan een concert.

Infadels Lennon
Infadels, de dak-er-af band bij uitstek! Overal waar de mannen komen laten ze een dampende en kolkende massa mensen achter. Tijdens de eerste dag van Lowlands, wat later in de avond, gingen de heren weer als vanouds tekeer. Opener ''Love Like Semtex'' knalt per direct de volledige India wakker en vanaf het eerste moment is het dan ook dansen geblazen. Vooraan, achterin, overal gaan voeten, handen en zelfs complete lichamen de lucht in. Wat de londenaren ook spelen, tijdens geen enkel nummer is er tijd om het zweet van je voorhoofd af te vegen. De ultime knallers zoals, ''Jagger '67'', ''Can't Get Enough'', maken de feest vreugde groter en groter. Ook de nieuwe hits, ''Make Mistakes'' en ''Free Things For Poor People'' gaan er als zoete koek in. Echter, de grootste uitblinker van de avond is Infadels's huis-cover ''Steady As She Goes'' van The Raconteurs. Een muur van geluid gonst er door de tent iedere keer wanneer het refrein ingezet wordt, wauw! Uiteraard moet er ook een ''Happy Birthday'' ingezet worden door het publiek, want Matt (gitarist van de band) is jarig. Giel Beelen zweept het publiek op en de complete india zingt in koor. Tijdens ''Happy Birthday'' verschijnen er verschillende mannen in latex pak op het podium om het verjaardags feestje wat extra kracht bij te zetten. En een feest was het! Niet alleen voor Matt, maar op 15-08-2008 was iedereen in de India jarig.

Impressie van Matt's verjaardags feestje op het podium


Conclusie vrijdag
Met The National heeft vooral de liefhebber van melancholische liedjes het eerste hoogtepunt al vroeg binnen. Het eerste feestje vindt plaats bij Infadels en echte tegenvallers zijn nog niet gesignaleerd. Uiteraard hebben wij lang niet alles kunnen zien (Anouk schijnt goed geweest te zijn maar we durfden het er niet op te gokken) en vanaf half 12 stonden we gezamenlijk een biertje te scheppen. Ergo: uw input is welkom! Wat was het hoogtepunt en dieptepunt op dag 1 van Lowlands 2008?