Je kruipt je snikhete tent uit, grijpt een verkreukeld festivalblaadje van het gras en slaat het open op het programma. Ane Brun heb je al gemist. Eerst maar eens douchen. Muntje vergeten. Proberen we Laura Marling te halen? Een verslag van een vermoeiende zaterdag.




Laura Marling Brainy
Deze middag maakt Laura Marling haar opwachting. Met een aantal EP's maakte ze grote indruk. Een album kon daarom niet uitblijven en met Alas, I Cannot Swim worden de verwachtingen ingelost. Een prachtig album vol met gevoelige en persoonlijke nummers. Het optreden doet intiem aan maar daar schuilt juist de grote kracht in. Met een ietwat valse bescheidenheid wordt langzaam aan het publiek veroverd. Soms lijkt het alsof ze droomt en nog steeds niet kan geloven waartoe ze in staat is met haar muziek. Onwerkelijk, maar juist als ze aanzet met haar band en vooral haar stem het werk laat doen, gaat er een magie uit van Laura Marling. Een indrukwekkende show waarbij ruim aandacht wordt besteedt aan het kennismaken met een groot talent.

Blood Red Shoes Lennon
Blood Red Shoes behoort tot één van de leukere bands van het moment. In het clubcircuit gooide Laura-Mary Carter en Steven Ansell al hoge ogen en hun debuut album ''Box Of Secrets'' staat vol met Potentiële hits. Veel superlatieven dus voor deze jonge band. Zijn die superlatieven in de wind te slaan na het Lowlands optreden? Neen, de heer en dame hebben een heerlijke show neer gezet. Natuurlijk zijn er punten van kritiek, maar een dikke dikke voldoende krijgen ze zeker. Drumbeest Ansell beukt zijn Tama en Zildjian's helemaal beurs en mevrouw Carter scheeuwt heerlijk je trommelvliezen aan gort. Uiteraard hoort iedereen met een beetje gehoor dat ze beide niet goed bij stem zijn, maar ach, dat heerlijke ik-heb-er geen-zin-in- smoeltje van Laura-Mary en het drumgeweld van Steven maken veel goed. Het moge duidelijk zijn dat ze heel veel podia en festivals versleten hebben dit jaar. laura zoekt namelijk contact met het publiek, loopt zelfverzekerd over het podium en zweept zelfs zo nu en dan eigenhandig het publiek op. Laura-Mary zal nooit een podiumbest worden, maar gegroeid is ze zeker. Een tijdje terug was dat wel anders, toen stond er een schuchter verlegen meisje naar haar voeten te kijken op het podium. De zelfverzekerdheid groeit, de band groeit, het publiek groeit, nee Blood Red Shoes zijn lang langer niet klaar met ons en wij niet met hen. Wederom, geen gelul gebak van krul!

Blood Red Shoes - Doesn't Matter Much @ Lowlands


N*E*R*D Vidrar
Pharrell is op dreef. In zijn knalgele Spongebob-shirt draagt hij de zittende menigte aan de rechterzijkant van de Alphatent op om op zijn teken te gaan staan. Go!. Een klein gedeelte geeft er gehoor aan, waarna hij naar de linkerkant rent en daar hetzelfde vraagt. Daar willen ze natuurlijk de overkant wel even overtreffen, dus komt een grote groep joelend omhoog. Weer naar links. Daarna appelerend aan het publiek achterin de tent. Totdat hij iedereen meeheeft en N*E*R*D de zaal beloond met een rits overbekende beats. Rock Star, Maybe, Lapdance en ook Everybody Nose van de nieuwste release doen 15.000 op en neer springen, heen en weer wuiven of meeschreeuwen ("say Hell Yeah!" -"Hell Yeah!"). De temperatuur loopt flink op en Pharrell kan het zelfs maken om tijdens She Wants To Move talloze meisjes het podium op te trekken en ze allerlei oneerbare dingen te laten roepen. Wie na zo'n ijzersterk optreden dan ook nog uitpakt met Seven Nation Army van The White Stripes, kan bij de Lowlandsbezoeker niet meer stuk.

Los Campesinos! Vidrar
Op het Charliepodium bedankt Los Campesinos! N*E*R*D voor hun voorprogramma en dan gaan ze, in de brandende zon, los met hun pingelende indiepunk. De nummers, van de EP (2007) en de LP (2008), zijn veelal aanstekelijk in hun springerige melodietjes en het enthousiasme waarmee ze gebracht worden. Iedereen in de zevenkoppige band heeft wel wat zangpartijen hier en daar en allemaal staan ze vol overgave op hun instrumenten te meppen. Alles gaat snel bij deze Britten: in drie kwartier zijn alle nummers erdoorheen gejakkerd en frontman Gareth mompelt af en toe in rap tempo hele alinea's door de nummers heen. Bovendien is dit de derde keer binnen een jaar dat ze in Nederland staan en wordt in het najaar het tweede album alweer uitgebracht. Voor je het weet, is het Los Campesinos!-feestje ten einde en sta je, weer een beetje op adem komend, een biertje te bestellen.

Franz Ferdinand Vidrar
De schotten beginnen meteen al zo sterk, dat je je afvraagt of ze hun kruit niet te vroeg verschieten. Na een half uur zijn hits als Michael, Dark Of The Matinee en Take Me Out al overenthousiast ontvangen, dus daarna zal de boel wel inzakken? Nee. Strakker dan ooit en veelbelovend voor het album dat later dit jaar verschijnen zal, blijft Franz Ferdinand het tempo een uur lang volhouden.

Franz Ferdinand - Come on Home @ Lowlands


Underworld Vidrar
Een zinderende houseshow waarbij de Alphatent uitpuilt van de mensen en waarbij niemand, tot aan de suikerspin- en ijsjestent aan toe, stil kan blijven staan. De zaal ontploft als de oude gedienden langzaam opbouwen naar Born Slippy en er dan vol mee losgaan.

A Night Of Comedy Vidrar
De live concerten voor vandaag zijn zo ongeveer ten einde, tijd voor wat vertier. Buiten de Juliet verzamelen zich een paar honderd gegadigden voor A Night Of Comedy. Wat het precies is zal weinigen duidelijk zijn, maar comedy is comedy, toch? Nee dus. Wachtende voor het hek wordt nog gezellig het ene na het andere oud-Hollandse liedje ingezet, maar eenmaal binnen weten drie erbarmelijke comedians binnen een uur de feeststemming te drukken. Niet grappig, niet gevat, niet origineel. Wie constant woorden als 'serieus', 'gewoon' en 'focking' nodig heeft om een grap te maken, is verbaal niet sterk genoeg om zich comedian te noemen. Na een uur liep serieus iedereen gewoon met een focking kater naar buiten, gewoon.

90's Now in de Grolschtent Vidrar
Ace Of Base! 2 Unlimited! Fristi commercials! Ademnood! Party Animals! Smells Like Teen Spirit!

Conclusie zaterdag
Dit was ongetwijfeld de meest feestelijke dag van Lowlands. Meespringen en meeschreeuwen was eerder regel dan uitzondering, en dan hebben we de Jeugd Van Tegenwoordig, Vive la Fête en Digitalism nog niet eens gezien. Laura Marling hield de eer van de mooie liedjes hoog, aangezien Tunng met veel defecte instrumenten kampte en Iron and Wine volgens 3voor12 wat tegenviel. Afgepeigerd probeer je je knieën nog de genadeslag toe te brengen als de 90s-dj's om half twee 's nachts Smells Like Teen Spirit draaien, maar de zaterdagfeestjes eisen hun tol. Welterusten.