Vandaag is het een week geleden dat ik uitgeput terugkwam uit het Belgische land. De 23e editie van Pukkelpop zat erop. Slechts een paar uurtjes slaap na een muzikaal intensief festival, met de zaterdag als slotdag. Was je erbij, vertel dan wat jij zoal hebt gezien. Lees het verslag hier op Moefz.



Beste Moefzerts,

Ze weten wel een dagvullend programma te maken op Pukkelpop. Elke dag begon het programma voor mij om 11.25. Donderdag het Franse The Shoes, gisteren het Zweedse Those Dancing Days en vandaag gaan we weer Zweeds. Lykke Li stond in de Marquee. Met een volledige band liet ze nummers van haar album Youth Novels horen. Naast tracks als Little Bit, Dance Dance Dance en Breaking It Up was het meest bijzondere nog een cover van Vampire Weekend's Cape Cod Kwassa Kwassa.
The Whip was voor mij de tweede act van de dag. Niet echt bekend met de muziek stond ik nieuwsgierig in de Dance Hall. Het was nog vroeg en druk was het dus ook niet. Toen de leden eenmaal begonnen trokken ze wel bekijks en wisten ze ook mij erg te imponeren. Ik vind het geweldig als een band live dance-muziek brengt en na Hot Chip en LCD Soundsystem heb ik er in deze categorie een nieuwe favoriet bij. Indrukwekkend optreden!
Door naar Black Kids, hip up-and-coming Amerikaans bandje. Ik was ook wel benieuwd naar deze band dus, maar echt bijzonder vond ik het jammergenoeg niet. Na drie nummers had ik het wel gehoord en vertrok ik weer naar de Dance Hall. Daar was het even wachten op Late of the Pier. Voor de verandering een keer geen Apple op het podium maar gewoon een lompe crt-monitor. Nice. Verder hingen er drie houten latten aan een rek, het simpelste muziekinstrument dat ik op het festival heb gespot. In de eerste Lowlands-opwarmer schreef ik over het retestrakke einde van Focker. Deze kwam en hard, maar helaas niet een gehoopte uitgebreide versie. In een zaaltje wellicht nog een keer checken.
Na dat gedans bij The Whip en Late of the Pier is het tijd om bij te komen en een hapje te eten. Dit doen we bij de Marquee, met The National op de achtergrond. Die kenmerkende stem klonk niet slecht en de band ook zeker niet. Goed, buikje vol en terug naar Dance Hall om Frans te gaan met jippige electropop. Yelle trok een volle tent en klonk aardig, maar niet bijzonder. Leuke festivalact, dat wel.
Nee, tijd voor wat serieuze muziek: Dan Le Sac vs Scroobius Pip. Ik zeg serieus, omdat de lyrics van Scroobius Pip er niet om liegen. De man van het gesproken woord weet waar hij het over heeft. De beats en tunes die Dan Le Sac levert maken het geheel af. Hoogtepunten waren de laatste drie tracks: Letter From God To Man, Thou Shalt Always Kill en een zeer toffe versie van Prince's Cream. Hieronder een impressie. (Afkomstig van Coachella. Had in eerste instantie een PP-filmpje, maar deze is verwijderd.)

Dan Le Sac vs Scroobius Pip vs Prince (Coachella)

Even naar buiten en weer terug naar binnen om uit pure nieuwsgierigheid wat van Benga mee te krijgen. Na twee tracks toch maar de volle en warme tent weer even ontvlucht om bij MGMT aan te sluiten, maar daar was het echt überdruk. Dit was erg jammer, maar ik hoop op een herkansing. Goed, tijd om eindelijk eens los te gaan op wat gitaarmuziek van Bloc Party. Wat wil namelijk het geval (hier ga ik me bij de zuiderburen niet geliefd mee maken): afgezien van de Dance Hall en de Boiler Room waar het constant los ging, was het Belgische publiek over het algemeen vrij lauw. Meer dan eens betrapte ik mezelf erop dat ik aan het dansen was en mensen om me heen stil stonden. Zolang je het zelf naar je zin hebt is dit geen probleem , maar soms ergerde ik me hier aan, bijvoorbeeld bij Nina Nastasia gisteren die vragen aan het publiek stelde, maar niets beantwoord kreeg. Dat werd een eenzijdige dialoog. Maar het hoogtepunt was toch wel echt Bloc Party. Samen met k83n stond ik in het voorste vak met naast ons een groepje meisjes. We stonden vooraan om helemaal los te gaan, maar wat bleek: we waren de enige twee die sprongen! In het voorste vak nota bene. Wij gingen op zoek naar de pit.. en verrek: we waren de pit! Mensen keken ons boos aan en één boos puberaal meisje probeerde me zelfs te slaan! (Vijf minuten na een hartje gevormd te hebben met haar handen richting Kele Okereke). Pas de laatste drie tracks (op bevel van Kele) ging het alle kanten op. Erg vreemd dus, maar we lachen er nu nog steeds om. Muzikaal was Bloc Party prima bezig. De band opende met een nieuwe track, bracht ondermeer Mercury en Flux. De laatste encoretrack klonk echter van geen kanten, maar het idee was goed. Toen er na afloop door een groepje nog vijf minuten aan een in het publiek geworpen drumstokje werd getrokken, dacht ik terug aan de hartjesvormende tienermeisjes en aan de wijze woorden van Scroobius Pip: Bloc Party. Just a band.
Bijgekomen van dat (uiteindelijke) Bloc Party-geweld en zittend aan een speciaal biertje, besluiten we Jamie Lidell te laten en Sigur Rós tot ons te laten komen. Wat een magistraal concert. Verreweg het mooiste wat ik op Pukkelpop heb meegemaakt en dat op de Main Stage. Het mooie van dit podium op Pukkelpop is dat het ruimte laat voor leuke visuele attracties zoals de duizenden snippers die de lucht in werden geschoten (zie foto). Het optreden was nagenoeg perfect. Een zeer vol geluid met blazers en strijkers die prachtig opgebouwde nummers brengen. Liedjes die op uitstekende wijze naar een climax toewerken, deze heerlijk lang vasthouden en prachtig inlossen. Super.

Sigur Rós verzorgt een muzikaal en visueel openluchtspektakel.


Het einde van de dag kwam dichterbij en eigenlijk kon het niet meer stuk, maar we hebben nog wat dingetjes te gaan. We Are Scientists stond tegenover de Main Stage in de Club. Ideaal voor een festival en leuke opwarmer voor Soulwax dacht ik. Inderdaad, de mannen toonden aan zeer veel humor te hebben en ondanks het minder rockende tweede album rockte de band de Club bij elkaar. Dit lag voornamelijk aan de tracks van hun eerste album With Love and Squalor. Heerlijke plaat met veel energie en dat werd live ook overgebracht.
En dan is het echt zover. De afsluitende act op de Main: Soulwax. Van een grote afstand zien we, maar horen we vooral, de gebroeders DeWaele met live-band de vetste electrorock-hits brengen danwel mixen. Lekker afgezonderd zijn we uit ons dakkie gegaan. Toen de muziek ophield, leken het de Olympische Spelen wel en was er een uitgebreide vuurwerkshow te zien. Helemaal top!

Ook vandaag veel moeten laten gaan, eens zien: Crookers, The Wombats, Manic Street Preachers, MGMT, Girl Talk, Junkie XL, The Dresden Dolls, Hercules And Love Affair, Alela Diane, Jamie Lidell, Simian Mobile Disco, Elbow, M83, Crystal Castles. Dus dat was mijn Pukkelpop 2008. Drie dagen speciaal bier, praten met een accent, volop zonneschijn (yay!) en veel, heel veel goede muziek. Of ik er volgend jaar heenga weet ik nog niet, maar het is in mijn ogen totaal niet vergelijkbaar met Lowlands. Andere mensen en andere sfeer, maar zolang je ervoor openstaat is het zeker aan te raden. Wil ik alleen nog even kwijt: HOEREN! Wablief?! Voilà. Straf bezig! Ginder! Fritten! TETTEN! Amaai, het zijn Fransozen he!

Zo.

(Dank aan k83n voor de Sigur Rós-foto.)