Wie het Lowlands-concept wel aardig vindt maar eigenlijk de tenten te groot, de cateringkeuze te uitgebreid en het festivalterrein te egaal, moet eens in Utrecht bij deBeschaving gaan kijken. Zo deed uw verslaggever afgelopen zaterdag.





Ach, kijk, daar hebben we die schattige Charlie-tent weer. Meteen als je het terrein opkomt aan de rechterkant, met het verschil dat het hier niet zo klein meer lijkt. Alles is namelijk kleiner dan in Biddinghuizen; de tenten, de oppervlakte, het aantal bezoekers, het marktaandeel van de bierexploitant. Wel herkennen we de puntige, gekleurde circusdoeken, de kleine eet- en drankstandjes en de alternatieve sfeer. Even wat ervaringen opsommen:

- Het middelpunt van het festivalterrein is een verzameling plassen met hekken eromheen. Het glooit hier zo enthousiast, dat alle vocht elkaar opzoekt en het terrein zelfs met dit prachtige weer drassig en modderig is. Je moet er niet aan denken hoe dit eruit had gezien met slecht weer. Dat de plassen door de organisatie bevolkt zijn met legio badeendjes, is dan wel weer geinig.

- De Jamie Cullum-lookalike die bij Get Cape. Wear Cape. Fly het gezicht (en brein) van de band vormt, zet een prima show neer. Goede liedjes, goede stem en een portie lekkere Engelse eerlijkheid (nadat hij vraagt het publiek iets na te zingen en sommigen daar een poging toe doen: "No, no, that's weak, come on." )

- Kate Nash maakt er persoonlijk niet direct een potje van, maar het geluid staat zo matig afgesteld, dat je gemiddeld pas na twee minuten hoort aan welk liedje ze begonnen is. Dat haar stem ook niet optimaal klinkt, is de wulpse dame zelf aan te rekenen.

- Air Traffic verdwijnt ongezien van het affiche. Daags ervoor zeggen We Smoke Fags en Orca af, maar dat dit frisse popbandje niet komt, is sommigen pas duidelijk als ze er al veertig minuten op staan te wachten.

- Das Pop maakt er een gezellige show van. De liedjes zelf ben je na tien minuten weer vergeten.

- De mooie overdekte zaal straalt veel klasse uit en je kunt er lekker zitten, kijkend naar Boom Chicago of Angus & Julia Stone. Het eerder genoemde slecht weer-scenario had hier trouwens, met de rode loper en de stoffen bekleding, een onmenselijke schoonmaakklus opgeleverd.

- The Cribs hebben de in sommige kringen legendarische Johnny Marr op gitaar en zetten een prima show neer. Er mag hier nog ouderwets gecrowdsurft worden. Ook Kate Nash heeft het in het publiek naar haar zin.

- Zomaar toont een meisje tijdens The Cribs mij haar camera, daarop een foto van haarzelf en een man met een zwarte hoed. Het is de hier ronddolende Pete Doherty, die daarna zelf mag aantreden. Wat kun je verwachten van een band die zijn belangrijkste bestaansrecht verleent aan de uitspattingen van zijn illustere voorman? Niet veel, en wie met die gedachte naar dit concert kijkt, wordt niet teleurgesteld. Afsluiten met klassieker Twist And Shout was geen slechte keuze.

- Mogwai is Sigur Rós-muziek, maar dan gemaakt door mensen. Zeker niet verkeerd en zo later op de avond wel passend.

Concluderen we hier nog iets uit? Vooruit. DeBeschaving is nog altijd een mini-Lowlands, in alles. het geluid is bij meerdere optredens niet optimaal en dat is jammer, want echte muzikale uitschieters hebben we niet gezien. Maar er lopen hier leuke mensen rond, er is altijd wel ergens iets de moeite waard om te bekijken en de kleinere opzet heeft ook zeker z'n charme. Een eindrapport met vooral zessen en zevens. Voldoende om over te gaan, maar probeer volgend jaar nog beter je best te doen.