Over een aantal dagen gaat het laatste project, Love, War and the Ghost of Whitey Ford, van de oldskool rocker Everlast in de states het commerciële levenslicht zien. Om precies te zijn op 23 september, een datum om naar uit te zien aangezien het een kolere lekker downtempo rockalbum met keiharde maatschappijkritische ballen is geworden.


Als je de laatste berichten mag geloven over de states dan is optimisme ver te zoeken. De economie is naar de knoppen, ze zijn verwikkeld in ... oorlogen (mocht je weten welk getal er op de plaats van de puntjes moet staan, dan zoek snel een hobby!) en sociale misstanden zijn alom vertegenwoordigd in alle media.

Deze onvrede is de rode draad door het gehele album, waardoor de sfeer al snel grimmig en melancholisch wordt. Het woord "kill" in al zijn vormen zijn duidelijk stopwoorden. Een voorbeeld daarvan is de eerste officiële single van het album: Letters Home from The Garden Of Stone. "The rich are getting richer, the poor are getting poorer" wordt ook als een mantra gebezigd. Ik snap die klaagzang trouwens nooit. Heet dat niet gewoon rente?

Mocht het je lukken daar doorheen te luisteren dan blijkt het echter een bijzonder dikke plaat zoals te doen gebruikelijk bij de oldskool rocker met de doorleefde stem. Hij speelt het zelfs klaar een aantal meezingers op het album te plaatsen. Stone In My Hand, Let It Go en Folsom Prison Blues zijn drie van die meezingers.

Everlast - Folsom Prison Blues


Met die laatste echter is iets speciaals. Niet alleen is het in eerste instantie een cover van Johnny Cash, het wordt ook nog eens gemixt met een kenmerkende sample uit Insane In The Brain van Cypress Hill en ik dacht ook nog wat Subterranean Homesick Blues van Dylan terug te horen. Uitermate geslaagd nummertje.

Johnny Cash - Folsom Prison Blues


Al met al is Love, War and the Ghost of Whitey Ford dus zoals gezegd, een kolere lekker downtempo rockalbum met keiharde maatschappijkritische ballen. Singlenotities verwacht ik niet. But then again...