Ooit ergens in 2003 had het bandje verzonnen om eens voor de olijkheid zelve een cdtje op te nemen. Aangezien je op één been niet kunt staan, is daar vrijwel meteen een twee-albumplan van gemaakt. Als je dan toch in de sjwoeng zit, dunkte ze. Na deze twee albums hadden ze gezworen de muziekindustrie de rug toe te keren en weer verder te gaan met de orde van de dag. Vast iets met boekhouden ofso.

Mooi plan, naar wij dachten. Echter, niemand (die man met die strakke groene broek inbegrepen) had kunnen vermoeden dat de geplande twee albums zo’n vloedgolf teweeg zouden brengen, dat die twee albums hele voetbalstadiums vol zou krijgen en zeker niet dat die twee albums zo friggin’ lucratief zouden worden. Dat smaakte naar meer. Beetje zwak natuurlijk om, je in steen gegrifte, afspraak zomaar over boord te flikkeren en met frisse moed aan een derde album te beginnen, maar geef ze eens ongelijk.

Het tweede album dilemma moge inmiddels een bekend fenomeen zijn, maar wat ga je met je derde album doen als je eerste twee albums heerlijk op elkaar aansloten? Gewoon op dezelfde voet verder dan maar? Juistem!

Wederom lekker jolig, olijk en niet te vergeten Brits de internationale hitlijsten tegemoet, om nu al zeker te zijn van een aantal top 10 noteringen. Ik zou er ook voor tekenen. Zeker als dat betekent dat je met je persoonlijke handtekening, het stadium anthem, de daarvoor bestemde gelegenheden tsjolkvol krijgt.

Dit selling point lijken de heren overigens een beetje vergeten te zijn op hun nieuwe album. Op de eerste twee albi was dit wapenfeit in de vorm van Ruby Ruby Ruby (x8), Oh My God (beide nummers die een gemiddelde Brit na een pallet bier ge’adfumdumd te hebben met gemak nog mee kan blèren) overduidelijk van de partij.

Kaiser Chiefs - Never Miss a Beat


Op dit nieuwe album lijkt het er echter op dat Half The Thruth en Never Mis A Beat the next best thing zijn. Minder groots, minder dik aangezet, maar nog steeds perfect mee te schreeuwen. Iets dat essentieel lijkt voor de oude Chiefs nummers en ook essentieel zal blijken voor het succes van de nieuwe nummers.

Samenvattend hebben de Chiefs met Off With Their Heads een overheerlijk, maar iets te kort, album weten neer te zetten. Overheerlijk voor in de kroeg of om mee te pikken op een festivalletje. Privé daarentegen zal het schijfje, dat 20 oktober verschijnt, niet zo snel in mijn player belanden. Ah fuck it, nog één repeatje mag best.