Niet wij, maar jullie schreven nu eens een albumreview. Oasis bracht namelijk recent het zevende studioalbum Dig Out Your Soul uit en daar hebben we uiteraard allemaal een (uiteenlopende) mening over. Wij hoefden het alleen nog maar in de goede volgorde te zetten. En vooruit, ik wring mijn eigen opinie er ook tussendoor.


Er zijn mensen voor wie het horen van de stem van de broers Gallagher nog altijd onlosmakelijk is verbonden met de jaren '90. Toen je naar Lock, Stock and Two Smoking Barrels keek, de Vengaboys nog in de Top 40 stonden, Ruud de Wild nog bij 538 zat en Oasis niets liever wilde dan The Beatles zijn, maar ondertussen wel muzikale mijlpalen als Definitely Maybe en What's The Story, Morning Glory? uitbracht (Vidrar). Natuurlijk zijn Don't Look Back In Anger, Wonderwall, Songbird, Champagne Supernova en Live Forever knijters, schitterende nummers (Jones) maar kan Oasis dat niveau wederom waarmaken? Na verschillende keren luisteren is Dig Out Your Soul geen slecht album, waarvan vooral de eerste helft positief opvalt (Bridge) en dat wel iets beter lijkt dan zijn twee voorgangers (vic).

Bag It Up is een goede opener, lekker smerig (Het mannetje) en het nummer dat van deze cd het meest rock ’n roll klinkt (Thijs). De kritische luisteraar veert daarna pas weer op bij vierde track en eerste single Shock Of The Lightning, een sterk Oasis nummer dat doet terugdenken aan de gloriedagen (Het mannetje).

Oasis - Shock Of The Lightning


I’m Outta Time is een liedje van een heel andere orde, maar op zijn eigen manier een prachtig nummer, misschien wel het beste wat Liam ooit schreef (James). Een nummer dat wel iets wegheeft van Born On A Different Cloud (Heathen Chemistry). Dat de waardering voor The Beatles nog altijd bij lange na niet onder stoelen of banken geschoven wordt, blijkt uit de Beatles-achtige zang en de quote van John Lennon die erin voorbijkomt (Vreemde Karel).

Groovy en ook heel mooi is Falling Down (vic), maar helaas valt het niveau daarna wat naar beneden en kabbelt het wat voort. Oasis moet het toch hebben van de energieke nummers (Het mannetje) en voor sommigen zal het daarom blijven bij een handjevol luisterbeurten (Jutis). Wat verder opvalt is het verschil in composities en dat de bijdragen van Liam en andere bandleden niet altijd zo geslaagd zijn als het werk van Noel (Bridge). Dig Out Your Soul stelt niet teleur, is soulvol en geheel in Oasis-stijl (vic), maar weet de aandacht niet de volle drie kwartier vol te houden. Het échte Oasis-tijdperk is inmiddels verleden tijd en dat zullen de Britten, ooit de zelfverklaarde ‘beste band ter wereld’, zelf ook beseffen (Vidrar).