De man die op aanraden van the Party Squad gasten zijn heil is gaan zoeken in de vocalen in plaats van beats is deze maanden in zijn nopjes. Zijn eerste eigenste album (luisterpaallink) ligt in de schappen. Hoewel eigenste, het album staat bol van de collabs uit de stallen van de Opposites, de Jeugd Van Tegenwoordig en de al eerder genoemde Party Squad. Dat belooft wat...




Heel globaal beluisterd heeft Diorno Braaf, zoals Dio sinds 1988 te boek staat bij de burgerlijke stand, een lekker album afgeleverd bij `s lands dikste nederhophuis TopNotch, maar wat verwacht je met beats van Big2 en Reverse.

Tekstueel gezien flikkert Dio het, wat mij betreft, echter net even te vaak over een redelijk kinderachtige boeg, met kanonnades over zijn lastige jeugd en zijn meer dan lastige gedrag jegens zijn meisjes, moeder, leraren en andere pedagogen. Iets waar bovengetekende niet echt op zit te wachten, maar iets dat verkooptechnisch wellicht een meesterzet is. Brallen over je tegendraadse gedrag in de klas is
natuurlijk wel verdomd stoer onder de schoolgaande doelgroep.

Daartegenover staan de volwassen en singlewaardige tracks als de Voicst collab Het Is Je Boy, Tijdmachine en de absolute favoriet Aye. Stuk voor stuk voer voor de betere feestjes. Geen autobiografische teksten, maar het betere gespui waar Dio het grote publiek mee wist te pakken in Dom, Lomp en Famous.

Al met al is Rock & Roll van Dio een heel aardig album om een aantal keer op de achtergrond te laten repeaten. Als ik echter de skipfunctie mag gebruiken, dan verandert dit alles. Een handjevol albumtracks
overtreffen dit eerste niveau namelijk enorm en zijn met Dio`s kenmerkelijke rap kort door de bocht, snel en brallerig. Precies zoals we Dio mogen!

@Dio
Is "kort door de bocht, snel en brallerig" wellicht een nieuwe singletitel? Ah nee laat maar, Dom Lomp en Famous is tig keer catchier.