Bijna viereneenhalf jaar na het matig ontvangen Always Outnumbered laat het drietal onder leiding van Liam Howlett weer van zich horen met een gloedjenieuw album genaamd Invaders Must Die dat het commerciële levenslicht ziet op 27 februari. De verwachtingen zijn hooggespannen na de 2 à 3 lekkages die aan de publicatie van het album vooraf gingen. Een album dat geheel uit de geest van Howlett getrokken is en volgens hem terug gaat naar de gloriedagen die de nineties heten. Op papier klinkt het allemaal veelbelovend, toch?


Laten we even voorop stellen dat The Prodigy wat mij betreft op een bizar voetstuk staat. Weinig acts overleven zo lang als the Prodigy en dat in een genre dat verre van mainstream genoemd mag worden. Afgezien daarvan zijn er ook weinig acts die live on stage een dikkere energiekere onvergetelijkere indruk achter laten dan dit drietal (nog maar te zwijgen over je adrenaline-peil).

The Prodigy - Warriors Dance


De nummers van Invaders Must Die zullen live absoluut niet verschillen van het oudere bekendere werk, want het testosterongehalte blijft, afgezien van Omen Reprise en Stand Up, heerlijk hoog. Wat Howlett precies wilde bewijzen met deze twee nummers blijft wat mij betreft een absoluut raadsel. Een pauzemoment tijdens liveoptredens? Een lange neus naar Mark Ronson? Een ode aan 50 jaar Motown?

Daarnaast is er nog een minpuntje. Invaders mist een paradepaardje, een instant classic, een kontschoppend selling point. Experience had Your Love, Jilted had Voodoo People, Fat deed het met Firestarter en Always Outnumbered deed het dunnetjes over met Spitfire. Welk nummer van Invaders zal bovendrijven in de toekomst is me tot nu toe niet duidelijk. Is het het eerder gelogde Omen of het gelijknamige Invaders Must Die? Of toch het enorm heersende Run With The Wolves.

The Prodigy - Omen


Maar laten we eerlijk zijn. Who gives a fuck! Invaders Must Die spreidt een flinke portie cohones tentoon, die slechts door weinig acts en albums geëvenaard wordt. Beter dan The Fat Of The Land of Music For The Jilted Generation kan ik het vooralsnog niet noemen, beter dan Always Outnumbered Never Outgunned daarentegen sowieso!

The Prodigy - Run With The Wolves