Pinkpop bestaat 40 jaar en niemand minder dan Bruce Springsteen & The E-Streetband zijn uitgenodigd om het bestaan te vieren. Met een groot gejuich werd dit bericht ontvangen. De kaartverkoop voor de eerste dag was ongekend en binnen een rap tempo uitverkocht. Hieronder het verslag van Bruce Springsteen.







Na lang wachten zien we de E-Streetband verschijnen op het podium. Ietwat gewijzigd want Max Weinberg en Patti Scialfa ontbreken. Echter werden deze uitstekend vervangen door onder andere de 18 jarige! zoon van Weinberg op de drums. Als even later the Boss arriveert kan het feest beginnen.
Er wordt afgetrapt met klassiekers Badlands en Out in the Streets. De sfeer zit er gelijk in en Springsteen bulkt van de energie ondanks bijna 60 jaar. Met grote gebaren en veel dynamiek weet hij met gemak het publiek voor zich te winnen. Het podium is aan weerszijden en in het midden naar voren gebouwd wat hem in staat stelt om nog dichter bij het publiek te zijn. Een intiem concert is het gevolg.
Nadat we zijn opgewarmd komt Springsteen met een prachtige versie van Outlaw Pete, het eerste nummer van het album Working on a Dream. Een ode aan de western gezien door de ogen van tragische “held” Outlaw Pete. In een rap tempo volgen nummers als: Johnny 99, The Ghost of Tom Joad en The Promised Land en natuurlijk Born to Run. Net zoals zijn vorige tour wordt ook hier gebruik gemaakt van de zogenoemde signs. Het publiek geeft aan welk nummer ze graag willen horen en schrijven dit op een karton. Vol enthousiasme wordt er door Springsteen een snelle ronde gedaan waarbij hij van het publiek meerdere kartonnetjes krijgt aangereikt met kreten als Thunder, I’m on Fire en Trapped. Uiteindelijk wordt er gekozen voor Trapped en From Small Things. Als deze worden ingezet wordt er luidkeels meegezongen. Het opmerkelijk van deze signs is dat elk concert een andere opbouw heeft en veel afhangt van het improvisatievermogen van Bruce Springsteen & The E-Streetband. From Small Things kent echter nog een leuke bijkomstigheid. Deze aanvraag is namelijk geschreven op een groot kartonnen bord wat is bevestigd aan een grote knuffelkoe. Op het podium zien we Springsteen worstelen met een koe om het bordje los te krijgen. Grote hilariteit wat uiteraard wordt geregistreerd door de camera’s. Als de koe persoonlijk wordt afgeleverd aan het meisje wiens eigendom deze is zien we hem op zijn best: contact maken met zijn publiek en een jeugdig enthousiasme alsof dit zijn eerste concert is. Ook een andere actie kan rekenen op veel sympathie van het publiek; als Dancing in the Dark wordt ingezet trekt hij een meid uit het publiek die met het bord: Dutch Courtney Cox openlijk solliciteert naar een dansje met haar gewilde idool.
Naast alle publiekelijke interacties staan alle nummers als een huis. Door het passionele gitaargeweld afkomstig van Steven van Zandt en Nils Lofgren wordt iedereen op het podium betrokken bij het feest en is er geen ontsnappen aan. Zoals eerder in de show werd uitgesproken door Springsteen is het doel: het platspelen van deze tent.
Thunderroad kent nog speciale uitvoering niemand minder dan Brandon Flowers (frontman van the Killers) mag zijn bijdrage leveren door middel van een duet. Als een zenuwachtig jongetje zien we hem zingen en aan het eind van het nummer wordt hij zelfs nog subtiel van achter het podium door the Boss naar voren gehaald om hem te bedanken voor zijn bijdrage.

Pinkpop kan zich zijn 40 jarig bestaan niet beter voorstellen dan het feest wat is opgevoerd door Bruce Springsteen & The E-Streetband. We zijn getuige geweest van een meer dan geweldige dynamische show die alleen opgevoerd kan worden door één van de grootste rockartiesten.