Deze dagen draai ik niets anders dan Florence and the Machine. Haar stem. Dat is eigenlijk alles wat ik letterlijk hoor. Achter die stem bespeur ik passie, kwetsbaarheid en mooie verhalen.Ik hoorde al één en ander van mensen die naar Lowlands waren geweest. Er werd gesproken over een intiem optreden, powerperformance en de grootste verrassing van het festival.

In de Melkweg is het niet anders. Florence komt en als ze eenmaal aanzet om te zingen en haar loepzuivere stem deelt met het publiek, sta ik verbaasd om wat ik hoor. Dit is vrijwel ongekend. Dit zijn exact dezelfde hoge noten die ik hoor als ik haar album opzet, dezelfde bezetenheid alleen nu nog levendiger omdat ze tegenover me staat te performen.
Bird Song is de opener en zet vrijwel de toon voor deze prachtige avond, Ze houdt de betovering in stand is en we worden getrakteerd op een set akoustische set (Hurrican Drunk, I'm Not Calling You A Liar). Tussendoor de "gebruikelijke" interactie met publiek en in die kleine momenten zien we de echte Florence; entertaining met zotte verhalen, maar als het om muziek gaat pure perfectie.De avond is nog niet voorbij en nummers als Drumming Song en de prachtige cover You've Got The Love knallen eruit. The Machine kent geen verslapping en er wordt strak gemusiceerd onder de zielende leiding van Florence. Na dik een uur is het voorbij en gaan de lichten aan. Biertje erbij en bespreken wat je zag. Ik kan het nog steeds niet bevatten wat ik zag. Misschien volgend jaar weer een kans een stuk magie te zien