Lijkt Editors op Joy Divison, Interpol of misschien wel Depeche Mode? Lijkt John Mayer op Eric Clapton? Lijkt Wolfmother op Led Zeppelin? Lijkt Balkenende op Harry Potter? Lijkt Italie op een laars? Vergelijken vergelijken, waarom vergelijken wij mensen zo graag? Moet alles ergens op lijken? Kan niets op zichzelf staan?

Ja klopt, heel veel vragen die ik niet ga beantwoorden, dat zoeken jullie lekker zelf maar uit.




''In This Light And On This Evening'' daarentegen gaat nergens mee vergeleken worden zoals men dat zo graag doet. De nieuwe Editors wordt in een geheel eigen daglicht gesteld vanaf nu. En wat voor een daglicht, dit is muziekmakerij van de bovenste plank! Na twee ijzersterke albums komt het Britse Editors met hun derde langspeler. ''The Back Room'' en ''An End Has A Start'' waren zeer zeker uitmuntende albums doorspekt met heerlijke gitaarjagers, echter, met ''In This Light And On This Evening'' kiest de band voor keiharde synths. Een compleet nieuwe weg dus, maar zeker geen verkeerde afslag. De eerste luisterbeurt kost wat moeite na het ''oude'' materiaal, maar als muziekliefhebber behoor je een nieuw verschenen album het voordeel van de twijfel te geven.

De door merg en been gaande bariton van Tom Smith kraakt de botten in je lichaam nog steeds, dat wordt in opener ''In This Light And On This Evening'' meteen duidelijk. De bariton is in mindere mate aanwezig in dat nummer, maar je weet dat Smits donkere stem nog steeds als vanouds klinkt. Vanouds is het verder niet na de opener. De onverwachte synths die ''Bricks And Mortar'' openen doen even vreemd aan voor Editors-begrippen, maar zijn o zo lekker. ''Papillon'', de eerste single van het nieuwe album, geeft meteen weer dat de heren precies weten wat te doen met die synths. Een top tien-eindiger van beste nummers van 2009 lijkt mij!

Inmiddels is de onwennigheid van de nieuwe Editors-sound verdwenen en gaat het verdrinken beginnen. Ja, verdrinken in een cd, dat kan! ''The Big Exit'' en ''Walk The Fleet Road'' zijn daar een goed voorbeeld van, zorg dat je zwembandjes om hebt! En zo zijn eigenlijk alle nummers met superlatieven te overspoelen. Want nogmaals, dit is muziekmakerij op heel hoog niveau!

Volgens de band een ode aan London. Zeer zeker ook een ode aan de muziek!

Geheel in recensie-stijl: 4.5 sterren