Met het uitbrengen van hun vierde album wordt er geen nieuwe weg ingeslagen. Interpol blijft Interpol. Zelfs niet toen bekend werd gemaakt dat bassist Carlos D. besloot de band te verlaten (hij heeft overigens nog meegewerkt aan de voltooïng van Interpol). Het nieuwe album opent met het kenmerkende geluid van Interpol: de messcherpe zang van zanger Paul Banks en de gitaarsound van gitarist Daniël Kessler. Na een paar nummers is het volgende zuiver: Interpol zoekt met dit album niet naar pakkende nummers en wereldfaam. Er is geen ruimte voor een herkenbaar patroon of een makkelijk in het gehoor liggend gitaarloopje. Deze band dwingt de muziekliefhebber tot luisteren en te observeren met het gehoor. Wie echter hiertoe in staat is wordt getrakteerd op een innemend en bloedmooi album. Interpol is nog steeds meesterlijk als het gaat om het samenbrengen van subtiele klanken en zang. Het is deze combinatie die hun muziek afzonderlijk maakt en deze kwaliteit beheerst de band als geen ander. Ze gaan verder met het toevoegen van mooie nummers aan hun indrukwekkende repertoire. En voor eenieder die alle albums van Interpol achter elkaar luistert is de conclusie als volgt: dit album is echt heel goed.