Met Another Year voegt Mike Leigh weer een prachtige film toe aan zijn indrukwekkende oeuvre. Ditmaal staat het leven van een stel zestigers ,Tom en Gerri, centraal. We volgen een seizoen lang de relaties van het stel en ontmoeten hun diverse vriendenkring en enige zoon Joe.








Tom is een geoloog en vrouwlief Gerri is een therapeut. Het stel is gelukkig met elkaar en vangen liefdevol hun vrienden op. In het eerste begin zien we Mary aanschuiven aan de eettafel. Een neurotische vrouw die het enigszins niet zo nauw neemt met één of twee glazen alcohol. Mary, een collega van Gerri, is een eenzame vrouw. Haar bezoeken aan Tom en Gerri zijn vergelijkbaar met een bezoek aan een psychiater: Mary staat in het middelpunt van de belangstelling en praat aan één stuk door over haar wel en wee. Zo nu en dan een kritische noot van Tom met als achterban Gerri die zich soepel positioneert in de warme en moederlijke rol alsof ze nooit anders heeft gedaan. Mary blijkt niet de enige te zijn die vraagt om deze aandacht en warmte van Tom en Gerri. We zien een jeugdvriend van Tom, Ken, binnenkomen die van binnen om dezelfde aandacht smeekt. In het verdere verloop van de film zien we zoonlief Joe, die goed terecht is gekomen, met zijn zoektocht naar de liefde.

Simpele verhaallijnen die vragen om een mierzoete behandeling. Regisseur Mike Leigh geeft er echter een andere wending aan. Leigh bekend als regisseer die altijd start zonder script en al improviserend met zijn acteurs zoekt naar de vorm van de karakters en verhaal demonstreert met deze film zijn kwaliteit als grote acteursregisseur. Hij laat de normale mens in hun natuurlijke omgeving zien en ook hier slaagt hij daar glorieus in. Jim Broadbent maakt van Tom een interessante man, die kritisch is als het moet, zijn grappen doseert en venijnig afvuurt als de situatie daarom vraagt en een arm om je heen slaat als je die nodig hebt. Puur; alsof hij deze man in het dagelijkse leven is. Ook de verdere rollen lijken als gegoten te zitten voor de acteurs. Nergens wordt de film flauw of zakt hij in qua tempo.

Het resultaat een ontzettend fijn drama om naar te kijken waarbij het letterlijk voelt alsof we zijn uitgenodigd een kijkje te nemen in een Brits gezin. Alweer een knap staaltje regisseren van Mike Leigh