Met het jaareind in zicht omarm ik één van jaars mooiste platen. De melancholische stem van Christopher Owen heeft zijn gelijke gevonden in het vernieuwde instrumentarium. Blazers, steelguitar, orgel en achtergrondzang zorgen voor een vol en meeslepend geluid alsof je in de kijkers van je lief zwemt. Ik til de naald op en zet ‘m weer in de eerste groef van het zwarte vinyl en mompel iets met “Meisjes worden groot.”.
