Soms heb je dat; bands die een geweldig debuut hebben afgeleverd, het (altijd spannende) vervolg goed overleven, maar juist daarna flink afzwakken. Keane is voor mij zo'n band. Hopes And Fears uit 2004 was een geweldige pop/rockplaat, met een sfeertje waar menig band nog op jaloers op mag zijn. Under The Iron Sea was eigenlijk net zo goed. De plank werd wat mij betreft misgeslagen met de uit 2008 afkomstige Perfect Symmetry. De typische Keane-sound, wat zeker nog geëvolueerd kon worden, werd ingeruild door een overgeproduceerde (synth)pop-sound. Echter, verloor ik pas volledig de aandacht van de band bij de release van de EP Night Train begin dit jaar. Terrecht werd de EP door Oor gewezen als een van de vergeten platen van 2010. Toch valt er, toevallig gezien het refrein van dit nummer, een hele dikke lichtpunt te ontdekken op Night Train. De afsluitende track My Shadow deed me namelijk weer aan het bestaan van de band, en het gevoel dat ik bij de eerste twee platen had, herinneren. Ik hoop dat het een hint en een overgang is voor de sound van de volgende plaat. Zo had de band eigenlijk na Under The Iron Sea moeten klinken; de geëvolueerde Keane-sound waar ik het eerder over had.
