Eindelijk. Eindelijk, eindelijk. Ik heb Black Swan gezien. Ik dacht dat het 2011 zou worden, maar het werd 2010 met wat geluk. Iets met Amerika. Doet er niet toe. Ik heb gelijk gekregen, Black Swan is de de beste film van 2010. Ook beter dan mijn (nu) nummer 2, Kick-Ass. Ik ben volledig biased trouwens, dus voor een objectieve recensie moet u maar ergens anders wezen.






Zet onderstaande muziek aan voordat u deze recensie verder leest:



Stel; je bent regisseur en je hebt de volgende films gemaakt: The Wrestler, The Fountain, Requiem for a Dream en Pi. Dan stop je er toch mee? Een beter carriere einde kan toch niet? Dan koop je toch een prachtig huis op de Malediven en dan ga je toch de hele dag aan het strand liggen en films kijken?

Maar Aronofsky niet. Nee, Darren besloot een film over ballet te maken. BALLET ja. Dan ben je al een lefgozer, dat zeg ik je. En wat doet de beste regisseur? Hij maakt het een bijzonder onprettig meesterwerk van. Pure klasse!

We volgen Nina (Natalie Portman) wiens hele leven in het teken staat van ballet. Haar doorgeslagen moeder drijft Nina tot een perfectionistisch bestaan wat niet goed kan zijn. Aronofsky laat de kijker gruwelen van alles wat de ballerina met haar lichaam moet doen. Knak, kraak en auw. De onzekere Nina krijgt de hoofdrol van balletregisseur Thomas in zijn versie van het Zwanenmeer en mag zich gaan voorbereiden. De 'White Swan' vertolken is geen probleem voor de liefelijke Nina, maar de 'Black Swan' vraagt van haar dat ze het uiterste uit zichzelf haalt. Dit met behulp van de flamboyante Lily (Mila Kunis). En daar begint Nina's zoektocht naar de 'Black Swan' in haarzelf.

De film blijft donker van aard. De eerste helft doet ons veel denken aan The Wrestler. Een persoon die alles doet voor de kunst die zij bedrijven en daarbij zichzelf en de omgeving verliest. De tweede helft begint het meesterwerk pas echt wanneer het een psychologische horror/thriller wordt zonder dat het echt een horror/thriller wordt. En ja, er zitten gruwelijk enge scènes in. De laatste scènes waarin Nina haar make-up opdoet om als echte zwaan over het podium te zweven zijn geweldig en nu al klassiek. Wow!

Maar goed, de film IS Natalie Portman. Zij draagt de film en bevestigt dat zij de beste actrice van het moment is. De transformatie die Nina in de film doormaakt is overweldigend neergezet door de extreem magere Natalie. Ongekend niveau. De laatste scènes van haar doen iedereen huiveren.
En daarbij moet ik Mila Kunis ook noemen. 'Meg uit Family Guy' in een film van Aronofsky dacht ik? Jawel, terecht. Ze is zo overtuigend als sexy Lily dat dit haar doorbraakfilm moet zijn, en dat ze eindelijk van haar '70's Show'-imago verlost moet zijn. En wat is ze mooi trouwens!

Maar u begrijpt het; dit is een buitengewone films. Een kruising tussen, hoe toevallig, The Wrestler en Requiem for a Dream. Een heerlijke kruising. Geen film voor het grote publiek, dat zeker niet. Maar als echte filmliefhebber een must-see. Ik ben alleen benieuwd of de grote bioscopen in Nederland Black Swan gaan draaien in februari of dat het een filmhuisaangelegenheid wordt.
Owja, de soundtrack; I like!