Jarenlang was ik een groot fan van Lenny Kravitz. De analoge sound, de ruige gitaren, de niet alledaagse akkoorden en arrangementen. Gewoon vuige rock. Tot het moment dat Lenny brak met zijn eigen analoge filosofie en ineens alles plat ging produceren in Pro Tools en elk nummer wel een synthesizer bevatte. Voor mij was er een tijdperk voorbij en een periode van halfzachte albums en makkelijke popliedjes brak aan. Grappig genoeg heeft hij met die albums wel de meeste populariteit gewonnen. Een nieuw album komt er weer aan, en ik hou het toch nog een beetje in de gaten. Hieronder de eerste single. Die is wel ok maar het had wel iets meer ballen mogen hebben... (nee geen basketballen!)